Strefa klienta
Pomoc
Porada prawna » Lista porad » Znakowanie żywności

Znakowanie żywności

Drukuj Wyślij znajomemu

Pytanie:

Jakie są wymagania prawne/sanepidu dotyczące etykiet spożywczych? Co taka etykieta powinna zawierać i w jakiej formie i kolejności? czy ma to być data przydatności do spożycia czy może termin ważności? jakie składniki musza być wyszczególnione w składzie surowcowym a jakie nie muszą i w jakiej kolejności? te i inne wymagania proszę przytoczyć wraz ze źródłem.

Odpowiedź:

Znakowanie żywności
 
Podstawowym źródłem wiarygodnej informacji o produkcie powinna być dołączona do niego etykieta. Etykiety, reklamy i inne informacje o produkcie opracowane są jednak głównie przez producenta, który, co zrozumiałe chciałby przekonać konsumenta, że jego produkt ma wyłącznie pozytywne cechy i w dodatku jest lepszy niż inne, konkurencyjne produkty.
 
Dlatego aby ograniczyć ukrywanie przez producentów niekoniecznie korzystnych informacji i zmusić ich do podania konsumentowi informacji pełnych, użytecznych, zrozumiałych – ustawodawca wprowadził specjalne przepisy regulujące zasady i formy znakowania żywności
Aktem prawnym Unii Europejskiej, który zawiera podstawowe wymagania dotyczące znakowania żywności jest Dyrektywa nr 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.Urz. UE Nr L 109 z dnia 06.05.2000r. z późn. zm.).
W Polsce europejskie standardy znakowania produktów spożywczych określone są w zharmonizowanych aktach prawa krajowego, w tym między innymi:
  • Ustawie z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jednolity Dz.U. z 2010r. Nr 136., poz. 914.)
  • Ustawie z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych (Dz.U. Nr 5 z 2001r., poz. 44 z późn. zm.).
  • Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz.U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.).
Obowiązek oznakowania wprowadza art. 45 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Stanowi on, że „środki spożywcze wprowadzone do obrotu są znakowane".
Ten sam artykuł w ust. 2 określa, co należy rozumieć pod pojęciem „oznakowanie". „Oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego".
Główne zasady, które należy obligatoryjnie stosować w znakowaniu żywności, określone w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia to:
„Oznakowanie środka spożywczego nie może:
1.   wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności:
a)  co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji,
b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada,
c)  przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości;
2. przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 4 i art. 33 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006".
Ustawa określa ponadto inne ważne zasady, które należy brać pod uwagę przy znakowaniu swoich produktów. I tak:
  • środek spożywczy musi być oznaczony w sposób zrozumiały dla konsumenta (napisy musza być wyraźne, czytelne i nieusuwalne umieszczone w widocznym miejscu, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami lub obrazkami);
  • środek spożywczy wprowadzony do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej musi być oznakowany w języku polskim;
  • nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia;
  • nazwa, pod którą środek spożywczy jest wprowadzony do obrotu, nie może być zastąpiona znakiem towarowym, nazwą marki ani nazwą handlową (wymyśloną);
Wiele wyżej wymienionych obowiązków zapisanych jest również się w ustawie z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Ale warto wiedzieć, że właśnie zgodnie z tą ustawą artykuły rolno – spożywcze trzeba oznaczyć widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej nadawanym przez producenta, umożliwiającym identyfikację artykułu z danej partii produkcyjnej, oraz oznakowanie opakowanych środków powinno zawierać dane identyfikujące producenta albo producentów, w tym firmę albo nazwę i adres, albo imię, nazwisko i adres.
Szczegółowy zakres informacji podawanych w oznakowaniu opakowanych środków spożywczych i środków spożywczych bez opakowań przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego lub do zakładów żywienia zbiorowego oraz sposób znakowania tych środków spożywczych został określony w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007r. w sprawie znakowania środków spożywczych.
Zgodnie z zapisami ww. rozporządzenia obligatoryjne na opakowaniu każdego środka spożywczego muszą się znaleźć, co najmniej następujące informacje:
1.     nazwa środka spożywczego;
2.     dotyczące składników występujących w środku spożywczym;
3.     data minimalnej trwałości albo termin przydatności do spożycia;
Data minimalnej trwałości – to data, do której prawidłowo przechowywany środek spożywczy zachowuje swoje właściwości; data powinna być poprzedzona określeniem „najlepiej spożyć przed” albo „najlepiej spożyć przed końcem”
Termin przydatności do spożycia – termin po upływie, którego środek spożywczy traci przydatność do spożycia; termin ten jest podawany w przypadku środków spożywczych nietrwałych mikrobiologicznie, łatwo psujących się; data powinna być poprzedzona określeniem „należy spożyć do:”
4. sposób przygotowania lub stosowania, jeżeli brak tej informacji mógłby spowodować niewłaściwe postępowanie ze środkiem spożywczym;
5. dane identyfikujące:
a) osobę fizyczną, osobę prawna lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która:
·         produkuje lub paczkuje środki spożywcze lub
·         wprowadza środki spożywcze do obrotu, jeżeli działalność w tym zakresie jest zarejestrowana na terytorium któregoś z państw członkowskich UE (…);
b) miejsce albo źródło pochodzenia, w przypadku, gdy brak tej informacji mógłby wprowadzić konsumenta w błąd;
6. zawartość netto lub liczba sztuk opakowanego środka spożywczego;
7. warunki przechowywania, jeżeli oznakowanie środka spożywczego zawiera informacje o terminie przydatność do spożycia oraz w przypadku, gdy jakość środka spożywczego w istotny sposób zależy od warunków przechowywania;
8. oznaczenie partii produkcyjnej rozumianej, jako określona ilość środka spożywczego wyprodukowanego, przetworzonego lub zapakowanego w praktycznie takich samych warunkach;
9. klasę jakości handlowej, jeżeli została ona ustalona w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych lub ich grup, albo inny wyróżnik jakości handlowej, jeżeli obowiązek podawania tego wyróżnika wynika z odrębnych przepisów.
 
Ponadto trzeba zaznaczyć, iż w obrocie prawnym znajduje się także szereg odrębnych przepisów zarówno krajowych jak i wspólnotowych regulujących kwestię etykietowania np.: środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, suplementów diety, żywności ekologicznej, żywność napromienianej, naturalnych wód mineralnych, źródlanych i stołowych, żywność genetycznie zmodyfikowanej, środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, w tym między innymi wołowiny i produktów z wołowiny, które uszczegóławiają wymagania w zakresie ich znakowania.


Źródło: Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Białymstoku
 

Hasła:

konsument, porady prawne, porady prawnicze

Data odpowiedzi:

27-01-2012r.

Działy prawa:

Administracyjne

Numer porady:

232313

Podobne:

Mam umowę z tpsa na neostradę - predkosc 6mb - zgłaszam usterki w przesyle co jakiś czas ze predkosc jest niezadawalajaca i ponizej 1mb dzisiaj jest to 0,4mb i ledwo moge napisac do was. Mam umowe na 24 miesiace ale nie chciałbym aby tak pozostalo przez caly ten okres bo…

Pokaż

Czy Przedsiębiorstwo Wodociągowe z tytułu dostarczenia wody do lokalu mieszkalnego w budynku wielolokalowym (umowy indywidualne z Przedsiębiorstwem (wspólnota mieszkaniowa)), pomimo pobierania opłaty abonamentowej z tytułu dostarczenia wody do wodomierza głównego gdzie pobierana jest opłata abonamentowa, może rościć sobie dodatkowe prawo pobierania opłaty abonamentowej od lokali mieszkalnych? Wodomierze zostają na stanie…

Pokaż

WITAM !!! FIRMA WINDYKACYJNA WYSTĄPIŁA DO MNIE W ROKU 2001 O ŚCIĄGNIĘCIE ZADŁUŻENIA DLA FIRMY TELEKOMUNIKACYJNEJ W OKRESLONEJ KWOCIE KTÓRA ZOSTAŁA WPŁACONA W RATACH. PO UPŁYWIE KILKU LAT FIRMA TELEKOMUNIKACYJNA NADAL CHCE BYM SPŁACIŁA JAKIEŚ WIDNIEJĄCE NA ICH KONCIE ZADŁUŻENIE KTORE NIE WIEM SKĄD SIĘ BIORĄ SKORO JUŻ ZAPŁACIŁAM DŁUG.…

Pokaż

Przedawnienie roszczenia a rejestr dłużników

Pokaż